Τι διαστροφή είναι αυτή που με διακρίνει να αρχίζω τα σημειώματά μου αυτά από τον τίτλο τους. Είναι σαν να μην έχω λόγο να γράψω αν δεν καταφέρω να βρω τον κατάλληλο -μονολεκτικό κατά προτίμηση- τίτλο για την περίσταση.
Σε αυτή την περίπτωση, όμως, η περίσταση δικαιώνεται από τον τίτλο. Όσο και να ζυγίζω τη ζωή μου, δεν φαίνεται να πιάνει ούτε ένα δράμι. Κρίμα. Και ήθελα τόσο πολύ να έχει ένα κάποιο βάρος. Σημαντικότητα ή αξία. Πες το, όπως θες, βρε αδερφέ.
Τελικά, ούτε τον αέρα που αναπνέω δεν αξίζω. Μα τόση ελαφρότητα;
Τελικά, ούτε τον αέρα που αναπνέω δεν αξίζω. Μα τόση ελαφρότητα;
5 σχόλια:
Τόσος πεσσιμισμός, γιατί; Υπάρχει - το ξέρεις - εκεί έξω κόσμος που εκτιμά την ύπαρξή σου, ε, πάνω απο ένα δράμι. Κι αν η ζωή δεν είναι αυτή που περίμενες, που φαντάστηκες, δεν την κάνει διόλου ευτελέστερη. Αντίθετα, η παρουσία σου είναι που κάνει την ζωή άλλων πολλών πολυτιμότερη.
Νάσαι καλά Μάνο για τα καλά σου λόγια αλλά φαίνεται πως γεννήθηκα από την πεσιμιστική μαύρη μεριά του φεγγαρίου και δεν νομίζω ότι μπορώ να κάνω κάτι για αυτό. Μόνο να περιμένω να ξαναέρθει το φεγγάρι στη φέξη του μπορώ. Πού θα πάει, δεν θα περάσει και αυτή η χάση; Θα περάσει.
Ωραία φώτο!
Από που;
Ευχαριστώ. Είναι από την Αστυπάλαια, παραλία Καμινάκια, από τη διακόσμηση της ταβέρνας που είναι εκεί.
Ναι,ε; Μοιάζει με την Αμοργο, γι'αυτό σε ρώτησα. Πολύ ωραία!
Δημοσίευση σχολίου