Είπε

Λαμπερή μέρα. Λίγο κρύα. Βόλτα στην πόλη. Μικρό μαγαζί σε στενό δρόμο. Καφές δικαιολογία για συνάντηση. Απουσία που βαραίνει για χρόνο. Παρουσία που βαραίνει για αιώνα. Ουσιαστικά και ανούσια μπλεγμένα σε γαϊτάνι. Γέλια. Βλέμμα αγάπης. Δικό μου.

Είπε: Το ξέρεις, βέβαια, ότι αν τα πράγματα ήταν αλλιώς θα ήμασταν πιθανότατα μαζί...
Είπα: Το πιστεύεις στα αλήθεια αυτό;
Είπε: Ναι...

Από την άλλη πλευρά το βλέμμα αγάπης τώρα. Αργότερα: βόλτα, σταθμός τρένου, αποχαιρετισμός. Κοιτούσα μέχρι που χάθηκε. Δεν με είδε. Είχε γυρισμένη πλάτη... άκουγε μουσική.