Πτήση ξανά

Τελικά, αυτό το μικρό και καταφρονεμένο ιστολόγιο, πιο πολλές φορές αρχίζει και εγκαταλείπεται έρημο και μοναχό, παρά προχωράει στο να γεμίσει καμιά σελίδα ομφαλοσκοπήσεων του γραφιά του.

Ελπίζω, με τις ριζικές αλλαγές στην εμφάνισή του, να καταφέρει να γεμίσει καμιά σελίδα ακόμα με κείμενα, έστω και ως δικαιολογία για να εμφανίζονται κάποιες φωτογραφίες που ευτύχησαν να έχουν ένα σπάνια επιτυχημένο, έξυπνα πλαισιωμένο αλλά και μαγικό συνάμα κλικ.

Η μορφή του ιστολογίου αποτελούσε πάντα ένα αγκάθι στην προσπάθεια αυτή. Η μορφή είχε πάντα δεσπόζουσα σημασία για μένα. Αν κάτι δεν μου άρεσε αισθητικά, το εγκατέλειπα γρήγορα. Και η απλή συσσώρευση λέξεων σε δαιδαλώδης διαδρομές σκέψεων, που πάσχιζαν να φανούν ενδιαφέρουσες, ήταν πολύ μακριά νυχτωμένη για να είναι αισθητικά θελκτική. Είναι τόσο σημαντική η μορφή για μένα που είμαι σίγουρος πως, αν αποφασίσω να γράψω ποτέ βιβλίο, σίγουρα θα αρχίσω από τη ... γραμματοσειρά!

Αυτή η μορφή, από την άλλη, με τη συσσώρευση των εικόνων, κρύβει την αδυναμία των λέξεων. Και υπόσχεται μια νέα πτήση στους ανοικτούς ουρανούς του διαδικτύου. Μάλλον βραχύχρονη θα είναι κι αυτή, οπότε μην πολυχαίρεστε.

Καλή πτήση, λοιπόν, και όσο κρατήσει.

ΥΓ: Και αν αναρωτηθήκατε, ναι, μαθαίνω να κάνω συνδέσμους!