Αγγλία

Όπως δείχνουν όλες οι ενδείξεις (έως και οι αποδείξεις θα έλεγα), μάλλον πλησιάζει ο καιρός να αποχαιρετίσω τη γιαγιά-Αγγλία για τα καλά. Μόνο το τελικό χρυσόβουλο απομένει για να μας ξαναγυρίσει τους ξενιτεμένους στην Ελλάδα και κάθε αντίθετη εξέλιξη θα είναι καραμπινάτη έκπληξη.

Τελικά, τώρα που ο κύκλος ολοκληρώνεται, μπορώ να παραδεχτώ -και δημόσια- ότι τη γιαγιά-Αγγλία την αγάπησα. Αρκετά, ώστε να μπορώ να την αισθάνομαι λίγο ως δεύτερη πατρίδα μου. Εξάλλου, η θέση της δεύτερης μαμάς πατρίδας χήρευε, οπότε τι πιο εύκολο από το να καταλάβεις έρημο τόπο;

Ήθελα να γράψω διάφορα για τα αισθήματα μου και για τις σχέσεις πρώτης και δεύτερης μαμάς αλλά προς τι ο κόπος; Υπάρχουν ήδη έτοιμα! Από τη θεία-Σοφία λοιπόν σκέψεις και αισθήματα για τη προγιαγιά-Ελλάδα και τη γιαγιά-Αγγλία. Και μάλιστα και επί ένα και επί δύο! Φυσικά, δεν είναι αυτολεξεί αυτά που θα έγραφα, αλλά είναι τόσο κοντά σε και τόσο πιο καλογραμμένα από αυτά που θα έγραφα που ο αθεράπευτος τεμπέλης μέσα μου συμβιβάστηκε με λογοκλοπή. Εξάλλου, αν δεν κλέψεις μια καλή ιδέα, όπως έλεγε και ο Θαμασφαειοκατωκοσμοσόλους, δεν πρόκειται ποτέ να γίνεις διάσημος.

Πάντως, έτσι όπως πάει το πράγμα, σε λίγο δεν θα χρειάζεται καν να σκεφτώ. Θα κάνω αναζήτηση τις σκέψεις μου στο δίκτυο.

Σημείωση: Θα περίμενε ποτέ κανείς, σεβαστέ αναγνώστη, ότι το ρητό του οικόσημου της Βρετανικής Βασιλικής οικογένειας θα ήταν στα ΓΑΛΛΙΚΑ;