Γλωσσαμύντορας ΙΙ

Αφίσα που έφτιαξαν οι μαθητές μου στο σχολείο του Απ.Βαρνάβα στο Λονδίνο

Ο τίτλος της προηγούμενης ανάρτησης είναι στην ουσία ένα παρατσούκλι. Κάπως ενοχλητικό θα ομολογήσω, γιατί ποτέ δεν περίμενα να μου έρθει κάτι τέτοιο. Πολλά τέτοια αναπάντεχα φοβάμαι ότι πρέπει να περιμένω τώρα στα μεσηλίκια μου!

Λοιπόν, συζητούσα με ένα συν-δάσκαλο για το ότι έχει παραγίνει το κακό με τη χρήση των αγγλικών παντού και για τα πάντα. Κι έλεγα ότι σε λίγο θα έχω ηθικές (και χρηστικές) αναστολές στο να πείσω τους μαθητές μου για την αναγκαιότητα να μάθουν (έστω για τα γραπτά) ελληνικά.

Να τα κάνουν τι τα (γραπτά) ελληνικά; Σε τι θα τους χρησιμεύσουν; Τι ελληνικό θα διαβάσουν και πού; Στην τηλεόραση; Στα ρούχα που φοράνε; Στα παπούτσια τους; Στα παιχνίδια που παίζουν; Στα παγωτά που τρώνε; Στις παιδικές ταινίες που βλέπουν; Στη μουσική που ακούνε; Στα περιοδικά που διαβάζουν; Στις ταμπέλες στους δρόμους που περπατάνε; Πού ακριβώς θα τα βρούνε τα ελληνικά; Και όταν, αργά ή γρήγορα, κάποιο ξυπνοπούλι μου πει αυτό ακριβώς, εγώ τι θα απαντήσω; Και με τι ηθική αιτιολόγηση; Μήπως να μαθαίνουν μόνο αγγλικά για να μη τα βασανίζουμε;

Και ο αθεόφοβος με έσβησε κυριολεκτικά από το χάρτη -εμένα και τα ηθικά μου ερωτήματα- λέγοντας το αμίμητο: "Έγινες κι εσύ γλωσσαμύντωρ!"

Ορίστε; Ποιος εγώ; Και τι απαντάς τώρα; Βρε, μήπως; Και πότε το έπαθα; Βρε, τι μου ξημέρωσε! Που 'σαι νιότη που δειχνες πως θα γινόμουν άλλος!


Αφιερωμένο στο Φίλιππο και στο "γλωσσαμύντωρ" του με αγάπη.