Πάτρα

Κάτι περίεργο, ασυνήθιστο και μοναδικό μου συμβαίνει τον τελευταίο καιρό: Αρχίζει να μου αρέσει η πόλη μου. Μετά από χρόνια ατελείωτα μιζέριας στον τρόπο που την αντιμετώπιζα, βλέπω λίγο διαφορετικά τα πράγματα. Είναι αλήθεια πως η μιζέρια παραμένει, τόσο στην ίδια την πόλη, τη λειτουργία της και την προοπτική της, όσο και στον τρόπο που την αντιμετωπίζω ως κάτοικός της. Αλλά, αυτές τις μέρες μου είναι αδύνατο να μην προσέξω την καθαρότητα του ουρανού της και την εντυπωσιακή διαύγεια του φωτός που τη λούζει τα μεσημέρια κυρίως. Το χρώμα που χύθηκε στις προσόψεις των κτιρίων της για την Πολιτιστική Πρωτεύουσα και τα λάβαρα των εκδηλώσεων (μοναδική μας κληρονομιά, τρομάρα μας), τα νέα πεζοδρόμια που κατασκευάστηκαν, ακόμα και οι πολύχρωμες κίτρινες και κοραλλόχρωμες διαγραμμίσεις στην άσφαλτο για τις νέες κυκλοφοριακές ρυθμίσεις, έχουν βελτιώσει την εικόνα της. Τουλάχιστον στα μάτια μου. Ποτέ δεν είδα αυτή την πόλη πιο ελκυστική. Μήπως δεν είμαι καλά;