Παπούτσια για το δρόμο

Τις προάλλες είχα πάει για μπάνιο, μόνος, μετά τη δουλειά, όπως το συνήθιζα όλο το χειμώνα. Όταν ο καιρός ήταν καλός, ο ήλιος λαμπερός και ο άνεμος γλυκός, πήγαινα στην αγαπημένη μου παραλία. Το χειμωνιάτικο μπάνιο σας προκαλώ να το δείτε σαν μια μικρή προσωπική επανάσταση στις καθιερωμένες συνήθειες. Μην ακούτε τους πολλούς: "Μπάνιο μόνο το καλοκαίρι". Μα γιατί; Το έχετε δοκιμάσει ποτέ;

Η παραλία αυτή είναι απομονωμένη και χρειάζεται να περπατήσεις για να την φτάσεις. Θέλει προσπάθεια να φτάσεις στην αγκαλιά της. Πάντα, όμως, σε ανταμείβει. Με την ομορφιά της, την ηρεμία της, την ησυχία και το μικρό της μέγεθος, ανάμεσα σε βράχια που κρατούν μακριά τους κρύους ανέμους. Η πρόσβαση είναι εφικτή από τη διπλανή παραλία. Φτάνεις είτε κολυμπώντας, ή χρησιμοποιώντας κάποιο πλωτό μέσο, ή σκαρφαλώνοντας στα βράχια που χωρίζουν τις δυο παραλίες.

Την τελευταία φορά κάτι ανεξήγητο συνέβη. Αφού σκαρφάλωσα στα βράχια και λίγο πριν φτάσω στο πάνω μέρος των βράχων, εκεί, στην άκρη του μονοπατιού, εντόπισα το πιο αναπάντεχο πράγμα. Μια μαύρη, δερμάτινη, ψηλή γυναικεία μπότα στιλέτο είχε τοποθετηθεί, είχε φορεθεί καλύτερα, σε ένα κούτσουρο με το τακούνι της να σημαδεύει τον ουρανό. Ομολογώ ότι για λίγο τα έχασα. Σταμάτησα. Αυτό το θέαμα ήταν τόσο ξαφνικό, τόσο αναπάντεχο, τόσο εκτός πλαισίου που με αποσυντόνισε. Τελικά χαμογέλασα στον εαυτό μου και συνέχισα παρακάτω, θεωρώντας το πράγμα μάλλον τυχαίο.

Προχωρώντας στο μονοπάτι με περίμενε και άλλο ξάφνιασμα. Στα εκατο μέτρα και ένα άλλο γυναικείο παπούτσι περίμενε. Μόνο του. Σκαλωμένο στους θάμνους. Στημένο στο πλάι του. Ένα μαύρο υφασμάτινο μποτάκι. Το πράγμα έπαυε πια να είναι τυχαίο. Υπήρχε πρόθεση πια. Έμφανης. Πιθανού αστείου;

Ακολουθούσαν και άλλα παπούτσια, με αυτή τη σειρά. Ένα κλασικό δερμάτινο μαύρο με τακούνι. Το ζευγάρι από το μαύρο υφασμάτινο μποτάκι. Μια χρωματιστή παντόφλα. Ένα ζευγάρι πέδιλα, μαύρα, κοντά το ένα στο άλλο. Μια μαύρη πλαστική παντόφλα. Όλα γυναικεία. Τα περισσότερα μαύρα. Κάποια έφτιαχναν ζευγάρια. Άλλα ήταν αζευγάρωτα. Μόνα. Μονά. Τοποθετημένα σε περίεργες θέσεις. Σκαλωμένα σε θάμνους, κλαριά και χόρτα. Σε καλή κατάσταση.

Ακόμα αναρωτιέμαι γιατί το μονοπάτι έγινε "ο δρόμος του παπουτσιού", ποιος τα έβαλε εκεί. Με τι σκοπό; Τι θέλουν να μας πουν αυτά τα παπούτσια; Και γιατί εγώ είμαι τόσο ανίκανος να τα αφουγκραστώ και να καταλάβω το βαθύτερο τους νόημα, αν έχουν;