
Το καλοκαίρι είναι εδώ. Φοβερή κοινοτοπία και το ξέρω, αλλά αυτή η αίσθηση που υπάρχει γύρω μου, μου είναι πολύτιμη και θέλω να μου την υπενθυμίζω. Το καλοκαίρι είναι η αγαπημένη μου εποχή. Η εποχή που το φόρτο της εργασίας μου μένει πίσω και νιώθω σχεδόν ελεύθερος.
Η μέρα μεγαλώνει και το φως αποκτά αυτή την υπέροχη ποιότητα και διαύγεια που μόνο στη χώρα μας και στη Μεσόγειο μπορεί να βρει κανείς. Μου αρέσει να αγκαλιάζω αυτό το φως. Να το αφήνω να με διαπερνά. Σαν άνθρωπος, φύσει σκοτεινός, αναγνωρίζω την αξία του και το εκτιμώ απεριόριστα.
Λίγες χαρές μπορούν να συγκριθούν με την απόλυτη αίσθηση ηρεμίας που μου προσφέρει μια επίσκεψη στην παραλία. Γι' αυτό αρχίζω το παραθαλάσσιο προσκύνημα νωρίς. Για την ακρίβεια δεν το σταματώ ποτέ. Ακόμα και ο Δεκέμβρης ή ο Γενάρης έχουν μέρες που τρέχω να χορτάσω μπάνιο και ήλιο. Δεν υπάρχει καλύτερη εποχή. Ηρεμία και μοναξιά.
Λίγα πράγματα σου προσφέρουν αυτόν τον καταιγισμό αισθήσεων που σου προσφέρει η θάλασσα και η παραλία. Το φως, που σε ζεσταίνει και σε φωτίζει, τυλίγοντάς σε σε μια αγκαλιά σαν παιδική κουβέρτα. Το αεράκι, που σε χαϊδεύει, ανακατώνοντας από τα μαλλιά σου μέχρι και την πιο μικρή και ασήμαντη τρίχα του δέρματός σου. Το αλάτι στα χείλη, σαν φιλί που ξέχασε να σε αποχωριστεί. Η άμμος στο δέρμα, μια ζαχαρένια βροχή. Και αυτό το αέναο, φιλικό και τρυφερό μουρμουρητό της θάλασσας, εξομολόγηση γλυκιά, αιώνιας αγαπημένης.
Η μέρα μεγαλώνει και το φως αποκτά αυτή την υπέροχη ποιότητα και διαύγεια που μόνο στη χώρα μας και στη Μεσόγειο μπορεί να βρει κανείς. Μου αρέσει να αγκαλιάζω αυτό το φως. Να το αφήνω να με διαπερνά. Σαν άνθρωπος, φύσει σκοτεινός, αναγνωρίζω την αξία του και το εκτιμώ απεριόριστα.
Λίγες χαρές μπορούν να συγκριθούν με την απόλυτη αίσθηση ηρεμίας που μου προσφέρει μια επίσκεψη στην παραλία. Γι' αυτό αρχίζω το παραθαλάσσιο προσκύνημα νωρίς. Για την ακρίβεια δεν το σταματώ ποτέ. Ακόμα και ο Δεκέμβρης ή ο Γενάρης έχουν μέρες που τρέχω να χορτάσω μπάνιο και ήλιο. Δεν υπάρχει καλύτερη εποχή. Ηρεμία και μοναξιά.
Λίγα πράγματα σου προσφέρουν αυτόν τον καταιγισμό αισθήσεων που σου προσφέρει η θάλασσα και η παραλία. Το φως, που σε ζεσταίνει και σε φωτίζει, τυλίγοντάς σε σε μια αγκαλιά σαν παιδική κουβέρτα. Το αεράκι, που σε χαϊδεύει, ανακατώνοντας από τα μαλλιά σου μέχρι και την πιο μικρή και ασήμαντη τρίχα του δέρματός σου. Το αλάτι στα χείλη, σαν φιλί που ξέχασε να σε αποχωριστεί. Η άμμος στο δέρμα, μια ζαχαρένια βροχή. Και αυτό το αέναο, φιλικό και τρυφερό μουρμουρητό της θάλασσας, εξομολόγηση γλυκιά, αιώνιας αγαπημένης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου